Wymiana pieniądza odbyła się w 1945 r. Wprowadzono złote polskie, wymieniono znajdujące się w
obiegu złote krakowskie , marki, ruble, korony . Wymianę prowadzono jednakże do pewnej kwoty
(reszta była deponowana) co dało pokaźną marżę emisyjną – wartość emisji była niewystarczająca
wobec potrzeb. W 1946 nastąpił szybki wzrost obiegu pieniądza (podwojenie). Nie wystąpiły na
razie zjawiska inflacyjne (m.in. dzięki dostawom UNRRA, które można traktować jako
odpowiednik wzrostu produkcji) Zjawiska inflacyjne zaczęły wyraźnie występować w 1947 r. (50%
wzrost obiegu, wygaśnięcie dostaw UNRRA, dwucyfrowa inflacja, ale nie hiperinflacja) W 1948
zahamowano wzrost cen i dochodów ludności m.in. dzięki „bitwie o handel”, wprowadzeniu
kontroli cenowej, dostaw obowiązkowych, wyhamowaniu przyrostu emisji, zmniejszeniu stopy
inwestycji. W 1949 wystąpiły ponownie zjawiska inflacyjne. Wprowadzono zasadniczą reformę cen
i płac. Zniesiono system kartkowy i ceny sztywne, zlikwidowano ceny komercyjne oraz zbliżono
ceny w handlu uspołecznionym do cen w handlu prywatnym. Deficyt towarów na rynku powodował
występowanie tzw. luki inflacyjnej. W 1950r. utrzymano dotychczasową wysokość obiegu i płace.
Stworzyło to nawis inflacyjny, którego próbą zlikwidowania była reforma pieniężna z X 1950.
Trudno jest określić roczną inflację w tym czasie, ponieważ ceny były ustalane centralnie, kurs
dolara był sztywny.