W rolnictwie zgodnie z planami londyńskiej lewicy i zgodnie z planami w PRL podstawą ustroju
rolnego miało być indywidualne gospodarstwo chłopskie, stanowiące własność ich posiadaczy. Na
cele reformy miały zostać przeznaczone ziemie z parcelacji majątków i ziem poniemieckich.
Różnica polegała na tym, że PPR chciało aby reforma miała charakter rewolucyjny (do czego nie
doszło) W przemyśle początkowo PPS stała na stanowisku programu londyńskiego z 1942r.
przewidującego upaństwowienie zakładów przemysłowych mających istotne znaczenie dla państwa
i jego obronności. Z kolei PPR głosiła pogląd, że nacjonalizacji powinny podlegać wszystkie
wielkie i średnie zakłady przemysłowe. We IX 45 doszło do kompromisu. Zgodnie z uchwalonym
programem, nacjonalizacji podlegało 17 gałęzi przemysłu (więcej niż w programie londyńskim.
Poza tym nacjonalizacji ulegały wszystkie zakłady zatrudniające powyżej 50 pracowników na 1
zmianę (z pewnymi wyjątkami). Wg programu londyńskiego zakłady prywatne miały zostać objęte
społeczna kontrolą. Organizacja życia gospodarczego miała być oparta na samorządzie
gospodarczym. W PRL przedsiębiorstwa były upaństwowione.